नयाँ बर्ष
हिंजो राति
ठीक बाह्र बजे
माछापुछ्रे
तिमी र म मुखामुख गरिरह्यौं
तिम्रो शालीन चेहरामा
मुस्काहटका बिशाल सम्भावनाहरु छँदाछँदै पनि
खामोशीका, बेचैनीका
पीडाका, गुम्स्याहटका
मन्द छायाँहरु
तिमीलाई शायद रोकिरहेका थिए
शायद दिल दुखिरहेको थियो तिम्रो कतै
त्यसबाट आल्हादित
मेरो सशंकित नजरलाई हेर्दै
तिमी भन्दै थियौ –
कतै उडुं जस्तो लागिरहेछ
सधैं स्थिर रहिरहनु कत्ति कष्टप्रद छ
सधैं जड भइरहनु कत्ति नियाश्रो छ
उसमाथि यो धमलिँदै गएको आफ्नो ऐनामा
प्रतिदिन आफ्नो रुप हेर्नु कत्ति चस्किँदो छ
माछापुछ्रे,
तिम्रो दु:ख
तिम्रो गाउँलेको नाता मैले बुझ्नुपर्ने
तिम्रो पीडा
तिम्रो प्रशंशकको नाता मैले चिन्नुपर्ने
खासमा
तिमीमा आश्रित भएको नाता
तिम्रो दु:ख मेरो दुख हुनुपर्ने
तिमी रुंदा म रुनुपर्ने
आज नयाँ बर्षको प्रथम दिन
तिम्रो आँशु मैले धुनुपर्ने
र भन्नुपर्ने थियो –
फेरि तिमीले कहिल्यै रुनुपर्ने छैन
अफशोच
आँशु हरुले पनि मलाई पत्याएनन
खुशी हरुले त कहिले पैयाँ कसे
दु:खहरुले पनि मलाई रुवाएनन्
खाली एकछिन तिमीलाई हेरुन्जेल
तिम्रो व्यग्रताको, तिम्रो चाहनाको
तिम्रो पीडाको, तिम्रो तिक्तताको
समाधान पनि होला भन्ठान्छु
त्यस्तो दिन पनि आउला भन्ठान्छु
यसरी नै धेरै हिउँदहरु बिते
यसरी नै धेरै बसन्तहरु बिते
आज फेरि उसरी नै
बासी आशा हरुलाई ताजा थालीमा पस्केर
नयाँ बर्ष शुरु भएको छ
मलाई कहिल्यै अनुभूति भएन तिम्रो दर्दको
मलाई कहिल्यै चस्केन तिम्रो दुखाई
मलाई माफ गर माछापुछ्रे
यो नदुख्ने मुटु नफेरेसम्म
यो भित्रि आँखाले नहेरेसम्म
यसरी पटक पटक
मलाई एकटक हेरेर नसताऊ
तिम्रो उत्कन्ठाको साक्षीको रुपमा
मलाई नपत्याऊ
-----------------------------------------------
हुन त म पाइतालाहरुले हिंड्नसक्ने मान्छे
हुन त म पाखुरीहरुले बाँच्न सक्ने मान्छे
मनको राजमार्गमा बिश्वासलाई कुदाएर
धेरै पर पुगिसक्नुपर्ने थियो
धेरै बाटो हिंडीसक्नुपर्ने थियो
अझै पनि
यसरी जहाँको तहीं नउभिएर
निराशाको खोलभित्र नगुम्सिएर
आफ्ना सामर्थ्यहरुलाई बाल्न सके
टाढा टाढाको गन्तब्य देखिँदो हो
दूर क्षितिजको इन्द्रेणी भेटिँदो हो
सकें भने माछापुछ्रे,
यसपालिदेखि भत्किएका खण्डहरहरुबाट जग उठाउँला
चोइटिएका सपनाहरुलाई टाल्दै जाउँला
धैर्य गर माछापुच्छ्रे
अर्कोपल्ट यतिबेलै
तिम्रो घाउमा मल्हम लगाएर
पुरै निको पार्ने बाँचा सुनाउँला
स्वर्णिम बिहानीको कान्ति बोकेर
तिमीलाई सौगात चढाउँला |